💔 “WAAROM WAS IK NIET GENOEG?” — BELINDA’S PIJNLIJKE VRAAG 💔

Belinda Voorspoels zat alleen in de donkere stilte van haar appartement, starend naar één enkel bericht dat opnieuw en opnieuw door haar borst leek te snijden: “Het spijt me… het werkt gewoon niet meer.” Die woorden weerklonken als een wrede fluistering, tot ze niet meer wist waar haar gedachten eindigden en haar hartzeer begon.

Ze had alles gegeven. Haar tijd, haar geduld, haar vertrouwen, zelfs die delen van zichzelf die ze nooit met iemand anders had gedeeld. Elke herinnering voelde nu zwaarder de nachtelijke wandelingen, het lachen op regenachtige dagen, de beloften die als geheimen werden uitgesproken. Ze dacht dat die beloften voor altijd zouden zijn.

Waarom was dat “voor altijd” plots verdwenen?

In de stilte bleef één pijnlijke vraag haar achtervolgen. Ze beet op haar lip, haar hart kromp samen, en haar gedachten vulden zich met twijfel:

“Waarom was ik niet genoeg?”

Het was een vraag die velen hebben gesteld, maar die bijna niemand echt kan beantwoorden. Ze vroeg het niet alleen aan hem, ze smeekte het als het ware aan het universum, aan de liefde zelf. Had ze te diep bemind? Of juist niet diep genoeg? Bestond er iets mooiers daarbuiten? Iets beters dan zij? Alleen al die gedachte brak haar het idee dat iemand anders moeiteloos haar plaats zou kunnen innemen.

Vrienden probeerden haar te troosten met woorden die hol klonken. “Je bent geweldig.” “Hij verdient jou niet.” “Je vindt wel iemand beter.” Maar Belinda zocht geen “iemand beter.” Ze zocht betekenis. Ze wilde begrijpen hoe liefde zo koud kon worden, zo plotseling.

Dagen gingen voorbij. Ze speelde elk moment met hem opnieuw af in haar hoofd, op zoek naar signalen die ze gemist had, waarschuwingen die ze genegeerd had, stiltes die nu zoveel meer leken te betekenen. Was ze te veeleisend geweest, te stil, te emotioneel, te goedgelovig te veel van iets en niet genoeg van alles?

Maar te midden van haar zelfverwijt verscheen een stillere waarheid. Liefde verdien je niet door perfect te zijn. Ze wordt niet gemeten in offers, schoonheid of moeite. Liefde is een keuze — en hij koos er simpelweg voor om niet te blijven.

Het was niet omdat zij niet genoeg was. Het was niet omdat ze tekortschoten of onvolledig was. Hij kon haar gewoon niet liefhebben zoals zij het nodig had, zoals zij het verdiende. En dat was niet háár mislukking. Dat was gewoon de realiteit.

Op een avond, terwijl de zon haar kamer vulde met zacht goud, keek Belinda naar haar spiegelbeeld — vermoeide ogen, trillende lippen, maar nog steeds overeind. Nog steeds ademend. Nog steeds in staat om lief te hebben. Ze begreep eindelijk iets waar ze tegen gevochten had: haar waarde werd nooit bepaald door wie bleef of wie vertrok.

Haar vraag veranderde. Geen schreeuw van pijn meer, maar een vastberaden waarheid:

En voor het eerst sinds haar hart brak, voelde Belinda een voorzichtige warmte opkomen. Niet omdat hij terugkwam — maar omdat zij zichzelf koos.