Annie Geeraerts in tranen: “Ik heb geen afscheid kunnen nemen van Paul…”
Vijf maanden geleden verloor Annie Geeraerts, de grande dame van Familie, haar grote liefde Paul. Zijn plotse overlijden sloeg in als een bom en liet een leegte achter die nog altijd niet te vullen is. Wat de actrice vooral zo zwaar valt, is het feit dat alles zo onverwachts gebeurde en dat ze geen kans kreeg om afscheid te nemen.
Een onrustige nacht vol zorgen
Annie blikt met pijn in het hart terug:
“De afgelopen jaren is Paul vaak gevallen. Zo ook de dag voor zijn dood. Hij had die nacht bijzonder slecht geslapen en de ochtend erna is hij uit bed getuimeld. Ik voelde meteen dat er iets mis was.”
Uit bezorgdheid schakelde ze hulp in. “Ik heb aan de verpleegster van onze serviceflat gevraagd om hem naar het ziekenhuis te brengen. Ze hebben hem met de ambulance weggebracht. Dat beeld, hoe hij op die brancard werd afgevoerd, staat voor altijd op mijn netvlies.”
Slecht nieuws na slecht nieuws
Diezelfde namiddag kreeg Annie te horen dat Paul zijn schouder gebroken had. Een zware klap, maar ze probeerde hoopvol te blijven. Tot ’s avonds het telefoontje van haar dochter kwam. “Ze zei dat het niet goed met hem ging… Vanaf dat moment voelde ik dat het ernstig was.”
Toen Annie naar het ziekenhuis snelde, trof ze Paul in een verwarde toestand aan. “De dokters zeiden dat het door de zware medicatie kwam. Maar het was hartverscheurend. We konden niet meer echt praten. Ik heb alleen zijn hand vastgehouden. Om acht uur moesten we het ziekenhuis verlaten. Ik heb hem toen nog gezegd dat ik de volgende dag terug zou komen…”
Geen afscheid
Maar zover kwam het niet. “De volgende ochtend belde mijn dochter. Paul was overleden. Zomaar. Zonder dat ik erbij was. Zonder dat ik echt afscheid kon nemen.”
De actrice slikte bij het vertellen. “Dat gevoel blijft knagen. Ik had hem nog zoveel willen zeggen, hem nog één keer in de ogen kijken. Maar dat is me ontnomen.”
Een leegte die blijft
Sindsdien probeert Annie haar leven opnieuw vorm te geven, maar het gemis blijft immens. “Het is vreemd hoe snel je wereld kan veranderen. We waren altijd samen, en nu is het stil. Die stilte weegt zwaar.”
Toch koestert ze de mooie herinneringen. “Paul was mijn steun en toeverlaat. Zijn humor, zijn warmte… dat draag ik voor altijd met me mee. Maar het doet pijn dat ons verhaal zo abrupt is moeten eindigen.”
