Nu het Wereldkampioenschap veldrijden opnieuw het middelpunt van de aandacht vormt, zijn alle ogen wederom gericht op Mathieu van der Poel. Het Nederlandse fenomeen verschijnt niet alleen als topfavoriet, maar ook als een renner die het opneemt tegen de geschiedenis zelf. Al behoort hij tot de meest gelauwerde renners die de sport ooit heeft gekend, nu staat Van der Poel op de drempel van nog grotere onsterfelijkheid terwijl hij jaagt op een nieuwe regenboogtrui.
De dominantie van Van der Poel in het veldrijden is ronduit overweldigend. Wanneer hij fit is, gemotiveerd en de omstandigheden hem liggen, blijft de rest van het peloton vaak achter in een strijd om de tweede plaats. Zijn combinatie van explosieve kracht, sublieme stuurvaardigheid en tactisch vernuft stelt hem in staat wedstrijden vanuit vrijwel elk scenario te controleren of dat nu is door het veld vroeg uiteen te slaan of door geduldig te wachten om vervolgens een vernietigende aanval te plaatsen. Op dit WK is de inzet duidelijk: winst zou hem dieper het recordboek in duwen en zijn status naast de allergrootsten van de sport verder verankeren.
Een overwinning zou niet zomaar een extra titel aan zijn palmares toevoegen; het zou zijn uitzonderlijke duurzaamheid en aanpassingsvermogen onderstrepen. In een tijdperk waarin Van Aert, Pidcock en een nieuwe generatie specialisten het niveau blijven opdrijven, is Van der Poel de maatstaf gebleven. Elke regenboogtrui weegt nu zwaarder niet omdat er twijfel is over zijn klasse, maar omdat de geschiedenis meekijkt. Elke ronde brengt hem dichter bij cijfers die ooit onaantastbaar leken.
Waar de mannenwedstrijd echter grotendeels rond één centrale figuur draait, vertelt het WK bij de vrouwen een heel ander verhaal. In tegenstelling tot de bijna vanzelfsprekende favorietenrol van Van der Poel bij de start, is de vrouwenwedstrijd heerlijk onvoorspelbaar. Meerdere rensters komen aan de start met terechte ambities, elk met hun eigen sterktes, vormpeil en tactische aanpak.
Het ontbreken van één allesoverheersende dominante renster heeft gezorgd voor een kampioenschap vol kansen. Technische passages, wisselende weersomstandigheden en wedstrijdspanning kunnen allemaal doorslaggevend zijn. Rensters die floreren in modderige chaos maken evenveel kans als zij die uitblinken op snelle, krachtgerichte omlopen. De verschillen zijn miniem, en positionering, timing en zelfs geluk kunnen bepalen wie uiteindelijk de regenboogtrui mag aantrekken.
Die openheid zorgt voor een spanning die nauwelijks te voorspellen valt. In tegenstelling tot de mannenwedstrijd waar de vraag vaak is wanneer Van der Poel zal toeslaan blijft het vrouwenkampioenschap tot diep in de finale, en misschien zelfs tot op de meet, voer voor discussie.
Samen vatten deze contrasterende verhalen perfect de essentie van het veldrijden samen. Aan de ene kant staat een generatie-atleet die de geschiedenis achterna zit en de verwachtingen ogenschijnlijk moeiteloos draagt. Aan de andere kant ontvouwt zich een open strijd waarin geloof, durf en precisie een nieuwe kampioene in de schijnwerpers kunnen zetten.
Wanneer de modder is opgedroogd en de linten weer verdwijnen, zal het WK opnieuw bevestigen waarom veldrijden zo fascinerend blijft: een sport waarin legendes worden gesmeed, records worden opgejaagd en waarin op elke dag de geschiedenis kan worden herschreven.
