Het zijn woorden die niemand onberoerd laten. Een boodschap zo rauw en eerlijk dat ze dwars door schermen, tijdlijnen en landsgrenzen heen snijdt. “Ik heb nog maar 98 dagen te leven.” Met die ene zin begon de brief van een 13-jarig meisje dat vecht tegen uitgezaaide botkanker. Geen schreeuw om medelijden, geen woede, maar een stille wens: nog één keer haar grote held ontmoeten — Mathieu van der Poel.
Binnen enkele uren ging haar brief viraal. Wat begon als een persoonlijk schrijven, bedoeld voor één persoon, werd een collectieve emotie die miljoenen wielerfans diep in het hart raakte.
Een brief die alles stillegde
De brief was lang, zorgvuldig geschreven, en doorspekt met liefde voor de sport. Het meisje beschreef hoe ze vanuit haar ziekenhuisbed veldritten en klassiekers volgde, hoe Mathieu van der Poel haar kracht gaf op momenten dat de pijn ondraaglijk was en de hoop soms ver weg leek.
Ze schreef niet over angst voor de dood, maar over dankbaarheid. Dankbaarheid voor de koersen die haar even deden vergeten waar ze was. Voor de momenten waarop ze, ondanks alles, weer gewoon een meisje van dertien kon zijn.
Haar laatste wens was eenvoudig en groots tegelijk: hem ontmoeten. Geen handtekening, geen cadeau. Alleen een paar minuten samen.
Virale golf van emotie
Toen de brief online verscheen — gedeeld door familie en vrienden in de hoop dat hij zijn weg zou vinden — ontplofte het internet. Wielerfans, ouders, sporters en journalisten deelden massaal haar woorden. De reacties stroomden binnen: steunbetuigingen, kaarsjes, berichten van hoop
De naam Mathieu van der Poel verscheen overal, niet in verband met een overwinning of titel, maar met iets veel groters dan sport.
De reactie van Mathieu van der Poel
Mathieu van der Poel staat bekend als iemand die zijn privéleven afschermt en emoties zelden publiek deelt. Maar dit keer was het anders. Kort nadat de brief hem bereikte, reageerde hij met een zichtbaar emotioneel bericht. Geen gelikte woorden, geen afstandelijke toon — maar pure menselijkheid.
Hij sprak zijn bewondering uit voor haar moed, noemde haar “ongelooflijk sterk” en liet weten dat haar brief hem diep had geraakt. Hij schreef dat hij alles zou doen wat binnen zijn mogelijkheden lag om haar wens te vervullen.
Die reactie alleen al zorgde voor een nieuwe golf van emoties. Maar het verhaal stopte daar niet.
Minder dan 30 minuten later: iets bijzonders in het ziekenhuis
Volgens mensen rondom de familie gebeurde er kort na zijn bericht iets wat niemand had verwacht. Het ziekenhuis, de artsen en betrokkenen kwamen razendsnel in beweging. Telefoons gingen over, deuren gingen open, plannen werden gemaakt.
Wat er precies gebeurde, wordt door de familie bewust met respect en voorzichtigheid gedeeld. Geen medische claims, geen valse hoop. Maar wel dit: de sfeer veranderde. Waar eerder stilte en zwaarte heersten, kwam plotseling licht, spanning en een glimlach.
Voor het meisje betekende het vooruitzicht van contact met haar idool meer dan woorden kunnen beschrijven. Haar moeder zei later: “Voor het eerst in dagen zag ik haar echt lachen.”
De kracht van hoop
In medische zin veranderde haar situatie niet plotseling. Maar emotioneel gebeurde er iets wat artsen maar al te goed kennen: hoop kan geen ziekte genezen, maar het kan wel pijn verzachten, angst verminderen en momenten van echte vreugde terugbrengen.
Voor een kind in een onmenselijk gevecht kan één wens, één vooruitzicht, het verschil maken tussen overleven van dag tot dag en écht leven in het moment.
Mathieu van der Poel als mens, niet alleen als kampioen
Dit verhaal laat een andere kant zien van topsport. Achter de wereldtitels, monumenten en rivaliteiten staat een mens die begrijpt dat zijn impact verder reikt dan de finishlijn. Voor Mathieu van der Poel was dit geen mediastunt, geen publiciteitsmoment, maar een directe, persoonlijke reactie.
Juist die snelheid — het feit dat hij vrijwel onmiddellijk reageerde — raakte zoveel mensen. In een wereld waarin beroemdheden vaak onbereikbaar lijken, voelde dit dichtbij, echt en oprecht.
Reacties uit de wielerwereld
Collega-renners, teams en fans spraken massaal hun respect uit. Niet alleen voor het meisje en haar familie, maar ook voor de manier waarop Van der Poel handelde. “Dit is waarom sport ertoe doet,” schreef een fan. “Niet alleen winnen, maar menselijkheid.”
Het verhaal werd gedeeld ver buiten de wielerwereld. Ouders herkenden hun eigen angsten, kinderen herkenden hun helden. Het werd een collectief moment van stilstand in een vaak zo luidruchtige online wereld.
Meer dan een ontmoeting
Of en hoe de ontmoeting precies plaatsvindt, wordt met grote zorg en privacy behandeld. En dat is terecht. Want de kern van dit verhaal zit niet in sensatie, maar in verbinding. In het simpele feit dat een kind zich gezien voelde — en dat haar held luisterde.
Voor haar zijn het misschien geen 98 dagen meer die tellen, maar de waarde van elke dag afzonderlijk. En voor miljoenen mensen is dit een herinnering aan wat echt belangrijk is.
Dit verhaal gaat niet over ziekte alleen. Het gaat over hoop, empathie en de onverwachte kracht van een brief. Over hoe één wens een wereld in beweging kan zetten. En over hoe een sportheld, door simpelweg mens te zijn, een onuitwisbare indruk kan achterlaten.
In een tijdperk van snelle headlines en vluchtige emoties bleef dit verhaal hangen. Omdat het echt was. Omdat het pijn deed. En omdat het liet zien dat zelfs in de donkerste momenten, een klein licht — soms in de vorm van een reactie, een ontmoeting, of een belofte — een wonder kan zijn.
