Drie overwinningen op rij in Parijs-Roubaix. Dat is slechts twee keer eerder gebeurd, en niet meer sinds 1980. Mathieu van der Poel is historisch, een krachtpatser, een kasseiensloper zoals we in decennia niet meer hebben gezien. De meeste renners zien die vreselijke, opgestoken stenen van de Hel van het Noorden als nare, bottenbrekende obstakels, maar hij ziet ze als lanceerplatformen naar de overwinning. De meeste renners willen de race gewoon uitrijden zonder een paar lagen huid te verliezen, maar hij komt elke keer solo het vélodrome binnen. En terwijl de meeste renners de legendarische betonnen piste zien als het einde van hun lijdensweg, ziet hij het als een glorieuze thuiskomst.
Hij kan zijn bescheidenheid nauwelijks veinzen – hij beseft dat wat hij doet buitengewoon is. “Alleen al drie keer winnen zou super speciaal zijn, en dat is niet iets wat je verwacht als je begint met koersen, dus om het drie jaar op rij te doen in een koers als Roubaix, waar je ook wat geluk nodig hebt, is vrij uitzonderlijk,” zei hij. En ja, dat is het. Natuurlijk was zijn overwinning dit keer niet zo episch als de vorige twee – hij profiteerde van een valpartij van Tadej Pogačar in een bocht – maar toch was Van der Poel opnieuw ongrijpbaar, onovertroffen, onverslaanbaar. Hij is de eerste renner ooit die opeenvolgende edities van Roubaix wint met meer dan een minuut voorsprong.
Er kan geen enkele twijfel over bestaan dat de Alpecin-Deceuninck-renner de grootste klassiekerspecialist van zijn generatie is – drie zeges in zowel de Ronde van Vlaanderen als Roubaix, en twee in Milaan-Sanremo, dat is ongeëvenaard in deze tijd. De vraag is nu of hij de grootste klassiekerrenner van deze eeuw is. Met zijn meest recente triomf komt de 30-jarige op acht Monumenten – één meer dan zowel Tom Boonen als Fabian Cancellara wisten te verzamelen. En zij hoefden het niet op te nemen tegen Pogačar, deze eeuws eigen Eddy Merckx, die werkelijk alles kan.
Maar als je Van der Poel bent, dan kun je zelf ook zo goed als alles. Mads Pedersen, opnieuw derde, noemde hem een “monster”, en zijn ploegleider, Philip Roodhooft, wees erop dat Alpecin nu een hattrick heeft behaald in zowel Roubaix als Milaan-Sanremo, en drie overwinningen in vijf jaar in Vlaanderen. “Het is meer dan we hadden durven verwachten,” zei hij. “Dit is heel groot.”
Van der Poel is natuurlijk voorbestemd om wielrenner te zijn – het zit in zijn genen, in zijn familiegeschiedenis: zijn vader, Adrie, was een van de beste klassiekerspecialisten van zijn tijd; maar Mathieu is de beste van de zijne. Zijn grootvader, Raymond Poulidor, won 73 koersen in een glansrijke carrière, maar wordt herinnerd als de eeuwige tweede; Mathieu is de eeuwige winnaar. Zijn familie-erfenis was al rijk, maar hij verrijkt die nog verder. Zelfs als hij zich niet op zijn best voelt, wint hij nog. “Vandaag had ik het echt moeilijk met de tegenwind in de laatste twee sectoren,” zei hij, “en ik raakte werkelijk elke steen. Normaal, als je snel genoeg gaat, voelt het alsof je eroverheen vliegt, maar dat gevoel had ik vandaag zeker niet.”
Hij had ook geen moderne hulpmiddelen tot zijn beschikking. “Ik had geen vermogensmeter meer na een van de vroege sectoren, dus het was een blinde inspanning,” vertelde hij, en ook zijn koersradio werkte niet meer. “Ik wist het tijdsverschil niet en wat er achter me gebeurde, dus het was moeilijk te managen. En toen ik een lekke band had [op 16 km van de finish], kon ik niemand oproepen via de radio en wist ik niet hoeveel voorsprong ik nog had, maar uiteindelijk liep het goed af.”
Wat er ook gebeurde, Van der Poel was gewoon beter. Hij en Pogačar reden alleen voorop na de vijfsterrenstrook van Mons-en-Pévèle, maar met nog 38 km te gaan kwam de Sloveen ten val en zag de kop van de koers niet meer terug; Van der Poel reed weer solo – dat is gewoon wat hij doet in deze koers. “Het tempo lag op dat moment echt hoog,” zei hij over het beslissende moment in de wedstrijd, “en ik zag dat hij de bocht niet goed kon nemen, maar ik wist niet dat hij daar was gevallen. Eerst keek ik nog om en wachtte ik even, maar het gat was te groot en ik moest ervoor gaan. Ik had niet verwacht vanaf die afstand alleen te rijden, en het was vrij duidelijk dat het erg moeilijk zou zijn geweest om elkaar te lossen, ook door de tegenwind op de laatste twee kasseistroken. Ik had het echt zwaar tegen het einde.”
Slechts zes renners hebben meer Monumenten gewonnen dan Van der Poel – hij staat nu op acht, net als Rik Van Looy (ook drie keer winnaar van Roubaix) en Pogačar. Zijn rivaliteit met die laatste is episch, zo goed als alles wat eraan voorafging. We beleven een sublieme tijd in het wielrennen, een tijdperk dat boeken en films zal voortbrengen, en Van der Poel is opnieuw de ster van het voorjaar. “Ik ben heel blij dat ik dit klassiekerseizoen hier kan afsluiten door Roubaix opnieuw te winnen.” Winst nummer vier in 2026? Dan is hij ongetwijfeld de beste klassiekerrenner van
de 21e eeuw.
