De Grand Prix Cycliste de Montréal 2025 werd aangekondigd als een van de meest open eendagskoersen van het naseizoen, maar ontvouwde zich uiteindelijk tot een demonstratie van pure teamcontrole en dominantie. Na bijna 220 slopende kilometers rond Mont Royal vierde UAE Team Emirates niet alleen de overwinning, maar ook een symbolische mijlpaal: hun 85e zege van het seizoen. En passend genoeg gebeurde dat in indrukwekkende stijl, met **Brandon McNulty die juichend over de streep kwam, terwijl Tadej Pogačar vlak achter hem tweede werd.
De koers, gereden op het meedogenloze circuit met herhaalde beklimmingen van de Côte Camilien-Houde en Polytechnique, is traditioneel terrein voor opportunisten en klimmers. Maar de aanpak van UAE was opvallend methodisch. Vanaf de eerste aanvallen bepaalden hun renners het tempo, zonder paniek, zonder de controle te verliezen. Wanneer rivaliserende ploegen mannen vooruit stuurden, was er altijd een wit-zwarte trui die het gat rustig dichtreed. Het peloton leek berustend: UAE was niet alleen gekomen om te koersen, maar om het scenario te dicteren.
In de slotronden werd het veld herleid tot een kleine elitegroep. Pogačar oogde fris en testte met zijn kenmerkende versnellingen renners als Wout van Aert, Michael Woods en Adam Yates, maar brak hen nooit volledig. De beslissende zet viel binnen de laatste tien kilometer. McNulty demarreerde, en even leek het slechts een afleidingsmanoeuvre – een aanval om de tegenstanders te vermoeien voor de verwachte uitval van Pogačar. In plaats daarvan hield de Amerikaan stand, terwijl Pogačar achteraan de controle hield. Elke aarzeling bij de rivalen bezegelde hun lot.
Op de lange rechte finishstrook had McNulty de ruimte om te genieten. Zijn brede glimlach vertelde meer: een loyale knecht, vaak overschaduwd, maar hier beloond met een prestigieuze WorldTour-zege. Achter hem sprintte Pogačar naar de tweede plek, niet uit noodzaak, maar om de **dubbelklap** te onderstrepen. Van Aert, die fel had gestreden, moest genoegen nemen met de derde podiumplaats.
Voor UAE betekende dit meer dan zomaar een overwinning. Vijfentachtig zeges in één seizoen is een duizelingwekkend aantal in het moderne wielrennen – een prestatie die niet alleen de klasse van Pogačar weerspiegelt, maar ook de breedte van de hele ploeg. Van Grote Rondes tot eendagsklassiekers, van nationale titels tot WorldTour-koersen: ze hebben herschreven wat collectieve dominantie betekent. Montréal was het perfecte symbool: een grote koers, gewonnen met teamkracht, maar in de finale gegund aan een renner wiens opofferingen vaak onzichtbaar blijven.
Het bredere peloton verliet Canada met gemengde gevoelens. Enerzijds was McNulty’s triomf alom gerespecteerd; zijn arbeidsethos en onbaatzuchtigheid worden al jaren bewonderd. Anderzijds was er een gevoel van onvermijdelijkheid: welke tactiek of welk parcours ook, UAE lijkt altijd een manier te vinden om zich op te leggen. Pogačar, glimlachend aan de streep, vatte het zelf het beste samen: “Het gaat niet altijd om mij. Vandaag was Brandon’s dag, en hij verdiende het.”
