“Pogačar zat echt helemaal niet aan zijn limiet” – Speelde Tadej Pogačar met de concurrentie in Rwanda?

In de nasleep van de WK Wielrennen 2025 in Kigali, bleef één uitspraak van een rivaliserende coach hangen in de wielerwereld: “Pogačar zat echt helemaal niet aan zijn limiet.” Het was niet alleen bewondering — het was een mengeling van ongeloof en berusting. De Sloveense superster veroverde opnieuw de regenboogtrui, maar de manier waarop hij dat deed liet velen zich afvragen of hij simpelweg met de concurrentie had gespeeld.

Het parcours in Rwanda werd aangekondigd als een van de zwaarste WK-routes van de moderne tijd. Snijdende hitte, eindeloze beklimmingen en een slotcircuit dat zowel benen als geest tot het uiterste dreef. Toch leverde het geen schaakspel vol tactiek of een strijd van uithoudingsvermogen op. Nee, de koers werd 66 kilometer voor de finish beslist, toen Tadej Pogačar aanviel op de Mont Kigali. De aanval leek meer op een experiment, bijna een test om te zien wie durfde mee te gaan. Niemand kon volgen.

Boven op de klim was de Sloveen weg, en de rest van het peloton vocht alleen nog om zilver. Wat fans en commentatoren echter het meest verbaasde, was de ogenschijnlijke eenvoud waarmee hij het deed. Anders dan bij zijn wanhopige, tandenknarsende raid naar winst in Luik 2021, of zijn lijdensweg op de Col de la Loze in de Tour, straalde Pogačar in Rwanda een andere indruk uit: kalm, bijna ontspannen, alsof hij nog een extra versnelling in reserve had.

Die indruk voedde de discussie. Overklaste Pogačar simpelweg zijn rivalen, of speelde hij daadwerkelijk met hen?

Enerzijds wijzen de cijfers op een historische prestatie. Analisten berekenden dat hij de Mont Kigali sneller beklom dan wie dan ook in die week, met een vermogen dat de meeste profs zou breken. Maar wat de tegenstanders verontrust, is dat hij leek in te houden. Zoals een renner het verwoordde: “Als het nodig was geweest, had hij nog harder gekund.”

Voor het peloton is dat een ontmoedigende gedachte. Voor de fans roept het vragen op over dominantie en spanning. Betekent dit dat wielrennen een tijdperk binnengaat waarin de uitkomst al vaststaat zodra Pogačar aan de start verschijnt? Sommigen vinden dat het juist bijdraagt aan de mythe — het beeld van een generatiekampioen die de besten ter wereld ontmantelt. Anderen vrezen dat het de sport van zijn spanning berooft.

Pogačar zelf wijst het idee af dat hij slechts speelde met zijn tegenstanders. Na de finish zei hij dat hij *“met mezelf vocht”*, en benadrukte hij dat de hitte en de afstand hem meer uitdaagden dan zijn gezicht deed vermoeden. Zijn rustige uitstraling, zo legde hij uit, was een masker — geen teken van gemak. Toch wist ook zijn eigen uitleg niet het beeld uit te wissen van televisiebeelden waarin hij met bijna nonchalante briljantie wegreed.

Uiteindelijk ligt de waarheid wellicht ergens tussen perceptie en werkelijkheid. Pogačar won in Rwanda niet alleen — hij creëerde de illusie van onoverwinnelijkheid. Of hij nu werkelijk met de concurrentie speelde, of simpelweg de zwaarste inspanning van zijn leven er moeiteloos liet uitzien, het resultaat blijft hetzelfde: een tweede opeenvolgende regenboogtrui en een veld vol verslagen rivalen dat zich niet afvraagt hóé ze hem moeten kloppen, maar óf hij überhaupt te kloppen is.