Wout van Aert was een renner die maandenlang voorafgaand aan de Giro (en tot en met etappe 9) zwaar bekritiseerd werd, werd afgeschreven en voortdurend in twijfel werd getrokken. De Belgische renner verlaat de race met een epische comeback-zege in Siena, een perfecte lead-out voor Olav Kooij en nu de rol van perfecte ploegmaat voor Simon Yates op de dag dat Team Visma | Lease a Bike de Giro d’Italia heeft gewonnen.
In een interview met Eurosport na de etappe was de Belg verbijsterd over wat het team had bereikt. “Het is gek. We hadden dit vanochtend zeker niet verwacht. Het was zo’n moedige actie van Simon om vanaf dat punt vol in de aanval te gaan. Ik hou ervan als renners niet rijden voor een ereplaats. Ik neem mijn petje voor hem af.”
Van Aert zat in de ontsnapping van de dag, en doordat noch UAE Team Emirates – XRG noch EF Education-EasyPost mannen op kop zette, kreeg Visma de kans om met satellietrijders te koersen. De Belg, wiens vorm de hele race steeds beter werd, was de perfecte rouleur na de Colle delle Finestre – ongeacht of Yates in de aanval of in de verdediging zou zijn.
“Toen ik eenmaal in de kopgroep zat en we zo’n grote voorsprong hadden, wist ik dat ik een kleine kans had om de Finestre te overleven. Daarna was ik waardevol, maar het is de inspanning van het hele team.” Van Aert reed vervolgens sterk omhoog op de Finestre, een indrukwekkende prestatie voor een renner van bijna 80 kg.
“De Finestre was een klim die we nog niet gehad hadden in deze Giro: steil gedurende een uur, waarbij het veel meer zou afhangen van een lange inspanning. En dat was sowieso ons plan, om er een lange inspanning van te maken.” Ver weg van alle explosieve actie daarachter, reed hij de klim solo op, nadat de rest van de kopgroep was gelost. En met Yates die zijn twee rivalen in het algemeen klassement op achterstand reed, kwam het plan van Visma perfect tot uitvoering.
“Ik kan niet uitleggen hoe diep ik moest gaan. Halverwege de klim begon ik te geloven dat ik het kon halen. Vanaf dat moment was mijn focus alleen nog op de top, wat het zwaarste deel van de dag was.” Zijn werk voor Yates, tot aan het uiterste, vergrootte niet alleen de voorsprong op diens achtervolgers, maar zorgde ook voor een enorme psychologische tik voor de groep Del Toro/Carapaz, die daarna op het vlakke zelf de wind moesten vangen.
Dat leidde er bovendien toe dat Del Toro weinig hoop meer had om de roze trui te verdedigen, en dat, in combinatie met de terughoudendheid van Carapaz om samen te werken na de klim naar de Finestre, resulteerde in een patstelling die het Nederlandse team in de kaart speelde.
